Oude doos

Artikelen - Algemeen - seizoen 1972-1973 - Walter Ferreira: Eusebio maakt het hier ook niet
Volendam, woensdag 27 juni 1973
Anderhalf jaar heeft Walter Ferreira in Volendam gevoetbald, maar in die periode is hij voor de meeste Volendammer-supporters een volslagen mysterie gebleven. Wie is eigenlijk deze Ferreira? Is hij een vriendelijke maar karakterloze zakkenvuller, of is hij toch de onbegrepen spits die Volendam bijna naar de eredivisie stuurde? Na een bijna vier uur durend gesprek met de voortdurend heftig gesticulerende, maar genuanceerd pratende Walter Ferreira (26) ben je geneigd voor het laatste te kiezen.

In de afgelopen maanden heeft Ferreira beter dan wie ook leren beseffen hoe moeilijk het is je als buitenstaander in uniek Volendam waar te maken. Vooral de taalbarrière manoeuvreerde de Portugees in een geïsoleerde positie. Was er een feest, dan zat Ferreira stilletjes langs de kant, op de training had alleen de enkeling die Frans of Engels sprak contact met hem. Toch weet Ferreira na anderhalf jaar beter dan wie ook hoe een Volendammer denkt, hoe hij leeft. Maar zelf kon Ferreira zich nooit Volendammer voelen: “De mensen leven hier erg serieus, alleen hun gezin telt. Alles wordt keurig ingedeeld, zelfs als ze uitgaan. De meeste Volendammers gaan elke week op dezelfde avond, in dezelfde bar op dezelfde kruk zitten en geven hetzelfde bedrag uit. Ik veroordeel die levenswijze niet, maar het is nu eenmaal niet de mijne. De laatste maanden had ik wat meer contact met de mensen, ik kreeg het Nederlands een beetje onder de knie, maar een Volendammer zou ik me toch nooit kunnen voelen”.

Ook in het veld leek Ferreira een onbegrepen persoonlijkheid, hem werd vaak verweten dat hij te weinig inzet toonde, dat hij veel te langzaam was voor het Nederlandse voetbal. Ferreira: “Ze hadden toch een beetje begrip voor me op moeten brengen. Niemand realiseerde zich kennelijk wat voor een enorme overgang Volendam voor mij betekende. Het verschil in voetbal met de landen waar ik gespeeld heb, is gewoon niet in woorden uit te drukken Maar wat ze me ook verwijten, ik weet dat ik in Volendam veel completer ben geworden. Ik kan ècht wel vechten, al kan ik dat natuurlijk niet zo goed als een Nederlander. Ik ben ook sneller geworden, al zal ik nooit een sprinter worden. Het belangrijkste probleem voor mij was dat ik de enige prof ben in Volendam, daardoor zat ik nog eens in een extra moeilijke positie”.


© Piet van der Klooster

Toch heeft de op Angola geboren Ferreira wel degelijk bewezen te kunnen voetballen, hij speelde voor het Portugese jeugdelftal, voor het team van spelers onder de 23 jaar, hij kwam regelmatig uit voor het B-team en hij speelde tweemaal voor het A-team. Via Sporting Lissabon, Belenenses en Bed Star Paris (“ln Parijs kan nooit topvoetbal bedreven worden, Parijs is een stad om in te leven. niet om in te voetballen”) kwam Ferreira anderhalf jaar geleden bij Ajax terecht. Ferreira trainde een week met de Ajax-elite en kwam onder andere door bemiddeling van Gerrie Mühren bij Volendam. Ferreira: “Het eerste half jaar heb ik onder Croon gewerkt. Ik heb ontzettend veel van die man geleerd, ik ben over het voetbal gaan nadenken. Hij legde me ook alles uit. Steur heeft een wat menselijker benadering, maar ik kon niet echt praten met Steur omdat-ie geen Engels verstaat. Toch ben ik dit jaar beter geworden, ik kan nu zonder bal voetballen. De laatste wedstrijd voor de nacompetitie, tegen Wageningen, was m’n beste wedstrijd, al heeft bijna niemand dat gezien. Ik heb 85 minuten zonder bal gevoetbald, daardoor kon Billy Bond onder andere vijf goals maken. Daar ben ik toch wel een beetje trots op”.

Ondanks een aantal zeer belangrijke doelpunten van Walter Ferreira miste Volendam de boot naar de eredivisie op het nippertje. Ook daarvoor heeft Ferreira een verklaring “Volendam heeft een technisch heel knappe ploeg, dat weet heel Nederland, maar er is niet voldoende ervaring. Daardoor heeft De Graatschap de eredivisie gehaald. Vooral door Hiddink, in mijn ogen één van de beste middenvelders van Europa. Hij kan haarzuiver ballen over vijftig meter geven. Dat kunnen alleen Van Hanegem, Mühren, Netzer en Toni van Benfica. Daar komt nog bij, dat een Volendammer altijd de drang in zich heeft om te moeten winnen. Wij moesten naar De Graafschap, een 0-0 was genoeg. Maar een Volendammer kan dat niet. We gingen aanvallen en verloren met 1-0”.

Ook Walter Ferreira was diep geschokt door Volendams uitschakeling voor de eredivisie. Maar terwijl heel Volendam een dag na de beslissing nog in rouw was gedompeld, keek Ferreira alweer blijmoedig naar de toekomst. Ferreira: “Van mij hoor je geen kwaad woord over Volendam, maar ik moèt hier gewoon weg. Ik zie hier geen toekomst voor m’n gezin. Ik weet dat ik een redelijke voetballer ben, ik heb niet voor niets in al die vertegenwoordigende elftallen gespeeld, ik heb ooit nog tegen Real Madrid gespeeld, tegen Pirri (ter illustratie diept Ferreira een verfomfaaid Real-shirt met nummer acht op, bn). En toch heb ik hier een mooie tijd gehad. heb ontzettend veel geleerd, heb ontzettend genoten van Nederlandse voetbal. Ik heb Ajax vaak goals zien maken via maar drie schijven. Stuy gooit de bal naar Keizer, Keizer naar Rep: goal. Zoiets zie je nergens. Feijenoord speelt meer op z’n Portugees, via elf schijven. Dat is het toch niet. Maar als ik Duitsland-Brazilië en Italië-Engeland zie, moet Nederland toch achter elkaar wereldkampioen kunnen worden”.

En toch kon Walter Ferreira het nooit helemaal waarmaken in het door hem zo bewonderde voetbal, waarin hij vijf kilo gewicht verloor. Na enkele weken kreeg Ferreira al de bijnaam “Trapindoelie”. die soms veranderde in “Trapnietindoelie”. De ene week stond Ferreira uur na de wedstrijd nog handtekeningen uit te delen, een week later werd de donkere Portugees weggehoond. En toch blijft Ferreira volhouden. “Ik heb hier fijne tijd gehad. Ik ben de muziek van de Cats gaan waarderen, ik ben zelfs bevriend geraakt ,,Poessie” Veerman van de Cats. Ik heb hier trouwens wel méér vrienden gemaakt. Ik heb hier ook alle tijd gehad om te studeren, ik spreek nu behoorlijk Engels, Frans, Duits, Spaans en beetje Nederlands. Als ik in voetballerij geen toekomst meer kan vinden, dan kan ik zó in Portugal weer als tolk gaan werken. Maar ik heb ook geleerd dat voor een Zuid-Europese voetbalIer hier vreselijk moeilijk voetballen is. Jordao, Nene en zelfs Eusebio zouden het hier ook maken. En zeker niet in Voledam, dat op zich een apart landje is. En dat geldt ook voor topvoetballers, die naar Zuid-Europa vertrekken. Let maar op: Als Netzer naar Real Madrid gaat, dan krijgt’ie het ontzettend moeilijk. Ik heb een beetje filosofie en psychologie gestudeerd, ik weet hoeveel Zuid- en Noord-Europese mentaliteiten van elkaar afliggen”.
Geschreven door: Bert Nederlof
Bron: Voetbal International
Anderhalf jaar heeft Walter Ferreira in Volendam gevoetbald, maar in die periode is hij voor de meeste Volendammer-supporters een volslagen mysterie gebleven. Wie is eigenlijk deze Ferreira? Is hij een vriendelijke maar karakterloze zakkenvuller, of is hij toch de onbegrepen spits die Volendam bijna naar de eredivisie stuurde? Na een bijna vier uur durend gesprek met de voortdurend heftig gesticulerende, maar genuanceerd pratende Walter Ferreira (26) ben je geneigd voor het laatste te kiezen.

In de afgelopen maanden heeft Ferreira beter dan wie ook leren beseffen hoe moeilijk het is je als buitenstaander in uniek Volendam waar te maken. Vooral de taalbarrière manoeuvreerde de Portugees in een geïsoleerde positie. Was er een feest, dan zat Ferreira stilletjes langs de kant, op de training had alleen de enkeling die Frans of Engels sprak contact met hem. Toch weet Ferreira na anderhalf jaar beter dan wie ook hoe een Volendammer denkt, hoe hij leeft. Maar zelf kon Ferreira zich nooit Volendammer voelen: “De mensen leven hier erg serieus, alleen hun gezin telt. Alles wordt keurig ingedeeld, zelfs als ze uitgaan. De meeste Volendammers gaan elke week op dezelfde avond, in dezelfde bar op dezelfde kruk zitten en geven hetzelfde bedrag uit. Ik veroordeel die levenswijze niet, maar het is nu eenmaal niet de mijne. De laatste maanden had ik wat meer contact met de mensen, ik kreeg het Nederlands een beetje onder de knie, maar een Volendammer zou ik me toch nooit kunnen voelen”.

Ook in het veld leek Ferreira een onbegrepen persoonlijkheid, hem werd vaak verweten dat hij te weinig inzet toonde, dat hij veel te langzaam was voor het Nederlandse voetbal. Ferreira: “Ze hadden toch een beetje begrip voor me op moeten brengen. Niemand realiseerde zich kennelijk wat voor een enorme overgang Volendam voor mij betekende. Het verschil in voetbal met de landen waar ik gespeeld heb, is gewoon niet in woorden uit te drukken Maar wat ze me ook verwijten, ik weet dat ik in Volendam veel completer ben geworden. Ik kan ècht wel vechten, al kan ik dat natuurlijk niet zo goed als een Nederlander. Ik ben ook sneller geworden, al zal ik nooit een sprinter worden. Het belangrijkste probleem voor mij was dat ik de enige prof ben in Volendam, daardoor zat ik nog eens in een extra moeilijke positie”.


© Piet van der Klooster

Toch heeft de op Angola geboren Ferreira wel degelijk bewezen te kunnen voetballen, hij speelde voor het Portugese jeugdelftal, voor het team van spelers onder de 23 jaar, hij kwam regelmatig uit voor het B-team en hij speelde tweemaal voor het A-team. Via Sporting Lissabon, Belenenses en Bed Star Paris (“ln Parijs kan nooit topvoetbal bedreven worden, Parijs is een stad om in te leven. niet om in te voetballen”) kwam Ferreira anderhalf jaar geleden bij Ajax terecht. Ferreira trainde een week met de Ajax-elite en kwam onder andere door bemiddeling van Gerrie Mühren bij Volendam. Ferreira: “Het eerste half jaar heb ik onder Croon gewerkt. Ik heb ontzettend veel van die man geleerd, ik ben over het voetbal gaan nadenken. Hij legde me ook alles uit. Steur heeft een wat menselijker benadering, maar ik kon niet echt praten met Steur omdat-ie geen Engels verstaat. Toch ben ik dit jaar beter geworden, ik kan nu zonder bal voetballen. De laatste wedstrijd voor de nacompetitie, tegen Wageningen, was m’n beste wedstrijd, al heeft bijna niemand dat gezien. Ik heb 85 minuten zonder bal gevoetbald, daardoor kon Billy Bond onder andere vijf goals maken. Daar ben ik toch wel een beetje trots op”.

Ondanks een aantal zeer belangrijke doelpunten van Walter Ferreira miste Volendam de boot naar de eredivisie op het nippertje. Ook daarvoor heeft Ferreira een verklaring “Volendam heeft een technisch heel knappe ploeg, dat weet heel Nederland, maar er is niet voldoende ervaring. Daardoor heeft De Graatschap de eredivisie gehaald. Vooral door Hiddink, in mijn ogen één van de beste middenvelders van Europa. Hij kan haarzuiver ballen over vijftig meter geven. Dat kunnen alleen Van Hanegem, Mühren, Netzer en Toni van Benfica. Daar komt nog bij, dat een Volendammer altijd de drang in zich heeft om te moeten winnen. Wij moesten naar De Graafschap, een 0-0 was genoeg. Maar een Volendammer kan dat niet. We gingen aanvallen en verloren met 1-0”.

Ook Walter Ferreira was diep geschokt door Volendams uitschakeling voor de eredivisie. Maar terwijl heel Volendam een dag na de beslissing nog in rouw was gedompeld, keek Ferreira alweer blijmoedig naar de toekomst. Ferreira: “Van mij hoor je geen kwaad woord over Volendam, maar ik moèt hier gewoon weg. Ik zie hier geen toekomst voor m’n gezin. Ik weet dat ik een redelijke voetballer ben, ik heb niet voor niets in al die vertegenwoordigende elftallen gespeeld, ik heb ooit nog tegen Real Madrid gespeeld, tegen Pirri (ter illustratie diept Ferreira een verfomfaaid Real-shirt met nummer acht op, bn). En toch heb ik hier een mooie tijd gehad. heb ontzettend veel geleerd, heb ontzettend genoten van Nederlandse voetbal. Ik heb Ajax vaak goals zien maken via maar drie schijven. Stuy gooit de bal naar Keizer, Keizer naar Rep: goal. Zoiets zie je nergens. Feijenoord speelt meer op z’n Portugees, via elf schijven. Dat is het toch niet. Maar als ik Duitsland-Brazilië en Italië-Engeland zie, moet Nederland toch achter elkaar wereldkampioen kunnen worden”.

En toch kon Walter Ferreira het nooit helemaal waarmaken in het door hem zo bewonderde voetbal, waarin hij vijf kilo gewicht verloor. Na enkele weken kreeg Ferreira al de bijnaam “Trapindoelie”. die soms veranderde in “Trapnietindoelie”. De ene week stond Ferreira uur na de wedstrijd nog handtekeningen uit te delen, een week later werd de donkere Portugees weggehoond. En toch blijft Ferreira volhouden. “Ik heb hier fijne tijd gehad. Ik ben de muziek van de Cats gaan waarderen, ik ben zelfs bevriend geraakt ,,Poessie” Veerman van de Cats. Ik heb hier trouwens wel méér vrienden gemaakt. Ik heb hier ook alle tijd gehad om te studeren, ik spreek nu behoorlijk Engels, Frans, Duits, Spaans en beetje Nederlands. Als ik in voetballerij geen toekomst meer kan vinden, dan kan ik zó in Portugal weer als tolk gaan werken. Maar ik heb ook geleerd dat voor een Zuid-Europese voetbalIer hier vreselijk moeilijk voetballen is. Jordao, Nene en zelfs Eusebio zouden het hier ook maken. En zeker niet in Voledam, dat op zich een apart landje is. En dat geldt ook voor topvoetballers, die naar Zuid-Europa vertrekken. Let maar op: Als Netzer naar Real Madrid gaat, dan krijgt’ie het ontzettend moeilijk. Ik heb een beetje filosofie en psychologie gestudeerd, ik weet hoeveel Zuid- en Noord-Europese mentaliteiten van elkaar afliggen”.

Terug