Oude doos

Artikelen - Algemeen - seizoen 2003-2004 - Jack Tuyp n van de semiprofs van FC Volendam
Volendam, woensdag 12 november 2003
In de eredivisie is nieuwkomer FC Volendam de enige club met een aantal semiprofs. Het is bepaald geen vreemd verschijnsel bij de dorpse voetbalclub, die enkele jaren geleden wel met fullprofs aantrad, maar later terug moest naar de combinatie van werk en voetbal of studie en voetbal. De verhoudingen met andere clubs zijn daardoor wel meer scheef gegroeid. Een speler als Jack Tuyp, student bedrijfseconomie aan de HES in Amsterdam, stond de afgelopen weken tegenover de voetbalmiljonairs van Ajax en zondag die van Feyenoord. Tuyp (20) speelt nog voor een jeugdcontractje, waarover overigens wordt onderhandeld. De Nivo volgde hem voor, tijdens en na het treffen met Feyenoord.

Donderdagmorgen. De wekker gaat om 7.48 uur. Tuyp staat op voor een ochtend stagelopen bij Hein Schilder Bouw, waar hij zo’n 20 tot 25 uur in de week werkt.

Beneden heeft zijn moeder een echte sportmaaltijd klaarstaan: ‘wit brood met muisjes (hagelslag)’ en koffie. “Hij lust niets anders”, zegt ze. Tuyp verontschuldigt zich min of meer en beloof beterschap. Maar met ingang van wanneer? Als hij zijn nieuwe profcontract heeft getekend? Misschien wel. Bij navraag bij zijn ome Jan Tol, die het twintig jaar geleden to het tweede elftal schopte, blijkt dat Tuyp als kind alleen maar de gekookte appeltjes van zijn oma Neel Tol, zus van oud-voetballer Dick van de Knoest, lustte. “En emmers yoghurt. Vooral met appeltjes is hij groot gebracht. Hij lust niks. Uit de nasi viste hij zelfs de groenteblaadjes. Terwijl hij toch echt sterker moet worden.”

Bij het bedrijf Hein Schilder Bouw wordt hij omgeven door veel (oud-) voetballers, zoals Dick ‘sport’ Bond (met diens dochter Cindy en Jack Tuyp op de foto), Nico Klouwer, Patrick Leeflang, Ton Guyt, Paul Schilder, Jack Hoogland en Carlo de Boer. De wedstrijden en de verrichtingen van Tuyp worden er te uit en te na besproken.

Bij een ‘terugkomdag’ aan de HES in de Wibautstraat wordt hij meteen herkend door enkele leerlingen van het vrouwelijke geslacht. “Is dat niet die voetballer...?” Tuyp maakt nog één trimester, tot maart, vol als fulltime student. “Daarna ga ik er avondstudie van maken. Twee keer in de week. Dan heb ik nog twee jaar te gaan. Ik zal daarnaast ongetwijfeld iets zoeken voor overdag, want ik ben geen type die niks gaat doen en voor de tv gaat hangen. Zo’n studie zorgt ook voor afleiding en het biedt zekerheid voor je toekomst na een voetbalcarrière. Want je weet nooit hoe het gaat lopen.”

Op de zogeheten ‘wedstrijdtraining’ wordt er op vrijdag een ‘rondootje’ gespeeld. Tuyp, met om zich heen Carel Bartele, Gerry Koning, Maurice Buys, Lindsay Wilson en Misha Salden, staat regelmatig in het midden, maar werkt de gehele training gedreven af. Je speelt tenslotte zoals je traint.

Zondagmorgen. De avond voor de wedstrijd heeft hij doorgebracht met zijn vriendin Brigitta Zwarthoed. “Samen gegeten in een restaurant. Ze is zestien en zou dus ook uit kunnen gaan. Ik ben blij dat ze me zo steunt.” De volgende morgen is er geen maaltijd op de club, maar op een ongebruikelijk tijdstip — vanwege de Canal+-uitzending wordt er om half één afgetrapt — schotelt moeder zoonlief thuis biefstuk met wit brood voor. Tuyp — in kostuum met stropdas — werkt het snel weg om kwart over tien in de morgen. Op de beeldbuis is de uitzending van Feyenoord-tv. “Dat noem ik nog eens goed voorbereiden op je komende wedstrijd”, glimlacht hij. “Hoe het kan gaan in het leven”, breekt zijn moeder even in. “Zo’n zeventien jaar geleden werd Jack als jongetje van vier vaak meegenomen naar de wedstrijden van het tweede elftal. Nam Wim Jonk hem weer mee terug en hielp hem oversteken. En uitgerekend Wim begon twee jaar geleden met Jack individueel te trainen om hem beter te maken. Mooi hè.” Onderweg naar het stadion, op de fiets met tas op de rug, vertelt Tuyp niet zenuwachtiger te zijn dan voor andere wedstrijden. “Ik slaap ook heel goed en wordt heus niet eerder wakker. M’n vader moest me om tien uur wakker roepen.” Al fietsend haalt hij een oud eerste elftalspeler van Volendam, Klaas Karregat (blubber), in. “Ik heb een apart gevoel en vandaag kan het gebeuren ook”, zegt Karregat. “Zo vlak na een Europa Cupwedstrijd.”

De opkomst in het sinds jaren weer volle stadion. Tuyp naderhand “Nee, ik had geen kippenvel. Op zo’n moment ben ik al bezig met de wedstrijd. In de warming-up had ik al wel om me heen gekeken en dan neem je alles in je op. Heb ik wel genoten van het sfeertje.”

De wedstrijd. Bij een duel krijgt de Volendammer een vuist in het gelaat en gaat gestrekt. “M’n boven- en onderlip bloedden.” Scheidsrechter Jol geeft hem in de wedstrijd een gele kaart voor een opmerking. “Ik zei dat er twee ploegen aan het voetballen waren. Feyenoord en Volendam. Of je dat al doorhad. Geeft-ie me geel. Zwaar overdreven. Alleen topclubs mogen kritiek leveren op Jol, wij niet.”

Tuyp komt er niet echt lekker in. In totaal heeft hij slechts twintig balcontacten, waarvan zijn maatjes en ploeggenoten uit de selectie Kees Kwakman en Jan Smit vanaf de tribune er elf goede optekenen. Zes slechte balhandelingen en drie matig. Tuyp wint drie duels en verliest er drie, zet Esajas een keer voor de keeper met een geniale beweging en schiet zelf een keer met links op Lodewijks (foto). Tuyp: “Ik geloof dat ik pas in de dertiende minuut mijn eerste bal kreeg. We durfden niet echt te voetballen en dat is misschien omdat we nog niet veel wedstrijden tegen grote clubs hebben gespeeld. Wel jammer, want we hadden zeker niet hoeven verliezen: Feyenoord maakte geen beste indruk op me. We hadden een punt verdiend. Zelf heb ik ook geen stempel kunnen drukken, wat je juist in dit soort wedstrijden graag wilt.”

‘s Avonds op de bank, kijkend naar de samenvatting op Studio Sport, samen met zijn vriendin en ouders. Behalve zijn vader Jan Tuyp (buldog) mist moeder Marie geen enkele samenvatting. Van Champions League tot het tweede elftal van de FC, alle volgt ze. Als haar zoon eens een wedstrijd mist op TV, kan hij bij zijn moeder terecht voor het verslag.
Geschreven door: Onbekend
Bron: Nieuw-Volendam
In de eredivisie is nieuwkomer FC Volendam de enige club met een aantal semiprofs. Het is bepaald geen vreemd verschijnsel bij de dorpse voetbalclub, die enkele jaren geleden wel met fullprofs aantrad, maar later terug moest naar de combinatie van werk en voetbal of studie en voetbal. De verhoudingen met andere clubs zijn daardoor wel meer scheef gegroeid. Een speler als Jack Tuyp, student bedrijfseconomie aan de HES in Amsterdam, stond de afgelopen weken tegenover de voetbalmiljonairs van Ajax en zondag die van Feyenoord. Tuyp (20) speelt nog voor een jeugdcontractje, waarover overigens wordt onderhandeld. De Nivo volgde hem voor, tijdens en na het treffen met Feyenoord.

Donderdagmorgen. De wekker gaat om 7.48 uur. Tuyp staat op voor een ochtend stagelopen bij Hein Schilder Bouw, waar hij zo’n 20 tot 25 uur in de week werkt.

Beneden heeft zijn moeder een echte sportmaaltijd klaarstaan: ‘wit brood met muisjes (hagelslag)’ en koffie. “Hij lust niets anders”, zegt ze. Tuyp verontschuldigt zich min of meer en beloof beterschap. Maar met ingang van wanneer? Als hij zijn nieuwe profcontract heeft getekend? Misschien wel. Bij navraag bij zijn ome Jan Tol, die het twintig jaar geleden to het tweede elftal schopte, blijkt dat Tuyp als kind alleen maar de gekookte appeltjes van zijn oma Neel Tol, zus van oud-voetballer Dick van de Knoest, lustte. “En emmers yoghurt. Vooral met appeltjes is hij groot gebracht. Hij lust niks. Uit de nasi viste hij zelfs de groenteblaadjes. Terwijl hij toch echt sterker moet worden.”

Bij het bedrijf Hein Schilder Bouw wordt hij omgeven door veel (oud-) voetballers, zoals Dick ‘sport’ Bond (met diens dochter Cindy en Jack Tuyp op de foto), Nico Klouwer, Patrick Leeflang, Ton Guyt, Paul Schilder, Jack Hoogland en Carlo de Boer. De wedstrijden en de verrichtingen van Tuyp worden er te uit en te na besproken.

Bij een ‘terugkomdag’ aan de HES in de Wibautstraat wordt hij meteen herkend door enkele leerlingen van het vrouwelijke geslacht. “Is dat niet die voetballer...?” Tuyp maakt nog één trimester, tot maart, vol als fulltime student. “Daarna ga ik er avondstudie van maken. Twee keer in de week. Dan heb ik nog twee jaar te gaan. Ik zal daarnaast ongetwijfeld iets zoeken voor overdag, want ik ben geen type die niks gaat doen en voor de tv gaat hangen. Zo’n studie zorgt ook voor afleiding en het biedt zekerheid voor je toekomst na een voetbalcarrière. Want je weet nooit hoe het gaat lopen.”

Op de zogeheten ‘wedstrijdtraining’ wordt er op vrijdag een ‘rondootje’ gespeeld. Tuyp, met om zich heen Carel Bartele, Gerry Koning, Maurice Buys, Lindsay Wilson en Misha Salden, staat regelmatig in het midden, maar werkt de gehele training gedreven af. Je speelt tenslotte zoals je traint.

Zondagmorgen. De avond voor de wedstrijd heeft hij doorgebracht met zijn vriendin Brigitta Zwarthoed. “Samen gegeten in een restaurant. Ze is zestien en zou dus ook uit kunnen gaan. Ik ben blij dat ze me zo steunt.” De volgende morgen is er geen maaltijd op de club, maar op een ongebruikelijk tijdstip — vanwege de Canal+-uitzending wordt er om half één afgetrapt — schotelt moeder zoonlief thuis biefstuk met wit brood voor. Tuyp — in kostuum met stropdas — werkt het snel weg om kwart over tien in de morgen. Op de beeldbuis is de uitzending van Feyenoord-tv. “Dat noem ik nog eens goed voorbereiden op je komende wedstrijd”, glimlacht hij. “Hoe het kan gaan in het leven”, breekt zijn moeder even in. “Zo’n zeventien jaar geleden werd Jack als jongetje van vier vaak meegenomen naar de wedstrijden van het tweede elftal. Nam Wim Jonk hem weer mee terug en hielp hem oversteken. En uitgerekend Wim begon twee jaar geleden met Jack individueel te trainen om hem beter te maken. Mooi hè.” Onderweg naar het stadion, op de fiets met tas op de rug, vertelt Tuyp niet zenuwachtiger te zijn dan voor andere wedstrijden. “Ik slaap ook heel goed en wordt heus niet eerder wakker. M’n vader moest me om tien uur wakker roepen.” Al fietsend haalt hij een oud eerste elftalspeler van Volendam, Klaas Karregat (blubber), in. “Ik heb een apart gevoel en vandaag kan het gebeuren ook”, zegt Karregat. “Zo vlak na een Europa Cupwedstrijd.”

De opkomst in het sinds jaren weer volle stadion. Tuyp naderhand “Nee, ik had geen kippenvel. Op zo’n moment ben ik al bezig met de wedstrijd. In de warming-up had ik al wel om me heen gekeken en dan neem je alles in je op. Heb ik wel genoten van het sfeertje.”

De wedstrijd. Bij een duel krijgt de Volendammer een vuist in het gelaat en gaat gestrekt. “M’n boven- en onderlip bloedden.” Scheidsrechter Jol geeft hem in de wedstrijd een gele kaart voor een opmerking. “Ik zei dat er twee ploegen aan het voetballen waren. Feyenoord en Volendam. Of je dat al doorhad. Geeft-ie me geel. Zwaar overdreven. Alleen topclubs mogen kritiek leveren op Jol, wij niet.”

Tuyp komt er niet echt lekker in. In totaal heeft hij slechts twintig balcontacten, waarvan zijn maatjes en ploeggenoten uit de selectie Kees Kwakman en Jan Smit vanaf de tribune er elf goede optekenen. Zes slechte balhandelingen en drie matig. Tuyp wint drie duels en verliest er drie, zet Esajas een keer voor de keeper met een geniale beweging en schiet zelf een keer met links op Lodewijks (foto). Tuyp: “Ik geloof dat ik pas in de dertiende minuut mijn eerste bal kreeg. We durfden niet echt te voetballen en dat is misschien omdat we nog niet veel wedstrijden tegen grote clubs hebben gespeeld. Wel jammer, want we hadden zeker niet hoeven verliezen: Feyenoord maakte geen beste indruk op me. We hadden een punt verdiend. Zelf heb ik ook geen stempel kunnen drukken, wat je juist in dit soort wedstrijden graag wilt.”

‘s Avonds op de bank, kijkend naar de samenvatting op Studio Sport, samen met zijn vriendin en ouders. Behalve zijn vader Jan Tuyp (buldog) mist moeder Marie geen enkele samenvatting. Van Champions League tot het tweede elftal van de FC, alle volgt ze. Als haar zoon eens een wedstrijd mist op TV, kan hij bij zijn moeder terecht voor het verslag.

Terug